klaar voor vertrek, afgesproken om 7u voor een dagritje van 675km waarvan 500km saaie snelweg. Eindpunt vandaag hotel Rose-berg in Enghien-Berg
Regelmatig stoppen voor een koffie of de benen te strekken.
Rustplaats langs de snelweg met zicht op de Moezel.
Het hotel lag op 200m van de Donau, alleen was deze niet blauw zoals in het liedje.
De Brouwerij in het dorp bestond 100 jaar en het was 3 dagen volksfeest en wij genoten mee.
Zondag 10/7.
Na een stevig ontbijt hebben we vandaag 340km voor de wielen,dwars door Oostenrijk en via de oude Brenner pas naar Italië. Onderweg nog 20 minuten aan kant gestaan voor iets wat leek op een wielerwedstrijd. Het was geen echte wielerwedstrijd maar eerder een uitdaging voor amateurs vermits er zowel wielertoeristen als mountainbikers reden.
Na een kilometerslange afdaling aan 17% met regelmatig uitwijkstroken voor de ongelukkigen wiens remmen niet werken was het tijd om een terrasje me te pikken, het aroma van koppelings- en reminstallaties overheerste die van de koffie.
Dwars door Oostenrijk via de oude Brenner pas naar Italië. Op de Brenner werden we door tegemoetkomende motorrijders aangemaand om rustig te rijden, bespaarde ons weer een boete. De Oostenrijkse politie was actief met snelheidscontroles. De Porsche rijder had minder geluk en mocht aan kant
Net over de grens met Italië was de politie ook actief, toen we er iets te snel voorbij een wagen van de carabinieri zoefden zag ik dat een tweede wagen begon te volgen. heb dan maar wijselijk besloten om de legale snelheid aan te houden zolang ze ons volgden. Om 18u waren we aan het hotel Swarzer Adler in Alpe di Siusi, onze verblijfplaats voor de komende dagen. Een rondgang in het dorp deed de Guzzi liefhebber van ons gezelschap nog dromen over zijn favoriete merk bij het aanschouwen van dit legervoertuig. 
Maandag 11/7
Vandaag waren het passen wat de klok sloeg, een ritje van 280km met een funfactor 10/10 bleek achteraf. Passo Delle Erbe, Passo Falzarego, Passo Valparola, Passo Giau, Passo Fedaia, Passo Pordoi, Passo Sella, Passo Gardena, Passo Carezza....
Dinsdag 12/7
De Gavia, dat was de topper die vandaag op het progr stond, eerst het drukke Bolzano door wat op zich nog best meeviel om dan te genieten van kilometerslange fruitgaarden, voornamelijk appels. Bij temperaturen van meer dan 30°C houdt een mens best regelmatig eens halt. Ditmaal in een typisch Italiaans cafeetje, ver van de toeristische routes.
Voor we aan de klim van de Gavia konden beginnen stonden er nog twee leuke passen op het progr, de Passo Mendola en de Passo Del Tonale.
Het oorlogsmonument op de Passo Del Tonale is een bezoekje waard.
Hierna de beklimming van de Gavia die me eigenlijk heel nieuwsgierig had gemaakt door de vele "bang" makende commentaren gaande van moeilijk tot heel smal. Het is geen pas om snel te rijden maar de moeilijkheidsgraad viel best mee. Bij een tegemoetkomende motorrijdster in een haarspeldbocht kon je de doodsangst wel in haar ogen lezen. Een best te doenbare pas maar niet voor pussy's
Na de Gavia aan de beklimming van de Stelvio begonnen, de top deden we niet wegens vorig jaar al gedaan maar we kozen richting Umbrail, vorig jaar eveneens al gedaan maar best een leuke pas om te doen. Halfweg de beklimmimg van de Stelvio halt gehouden aan de taverne t.h.v. de waterval waar na de spirituele zegen we kennis maakten met een Deense GTL rijder.
Aan de grensovergang van Zwitserland naar Italië merkte zowel ik als 2 andere vrienden de douanier te laat op, onze vierde man werd staand gehouden en kreeg een onverstaanbare Italiaanse uitbrander waarna hij mocht verder rijden
Het BMW dealerbestand wat in de gps zit geraadpleegd voor een dealer in Bolzano, ernaartoe gereden maar locatie bleek niet juist te zijn. Eén van de GS'n was een bevestigingsbout van de bagagedrager verloren en twee eerder geraadpleegde garagisten ( wel van auto's, ene met een klein garageke in de bergen en een grotere renault dealer ) deden nog de moeite niet om in hun stock te kijken, een M6 bout met torcks bevestiging is tegenwoordig toch courant. De Renault dealer eed zelfs geen moeite om vanachter zijn pc te komen. Ons dan maar beholpen met spanstrips.
Woensdag 13/7
Opnieuw enkele passen op het progr, Onderweg nog een leuke helling beklommen met 28% stijging,een mooi kasteel was de beloning.
Een paar minder gekende passen maar toch ook leuke zijn de Passo di Costalunga en de passo Valles
Tijd om eens een actiefoto te schieten
Ikke motor aan de kant en toestel in de aanslag.
OP de Passo Brocon staat er ook een oorlogsmonument
Met voor de dames een leuk relikwie:
Onderweg een terras, hele knappe jongedame met oudere man, bleek hij GSA rijder te zijn die nu vertrok voor 2 weken naar Kazachstan. Ben ik toch wel haar nummer vergeten te vragen zeker en poseren wou ze niet. Dan maar stiekem op foto gezet maar ik kan je verzekeren ze mocht er zijn.
Op weg naar de top van de Passo Manghen was het gedaan met het mooie weer en werden we verrast op stevige regenval, de combinatie van haarspeldbochjes, regen en koemest op de baan maakten voorzichtigheigd geboden. Op de top niet gestopt voor de foto maar doorgereden.
Uiteindelijk nog gestopt op de Passo Lavaze voor het laatste terras alvorens naar het hotel terug te keren.
De GPS stuurde mij een plaatselijk verkeer straatje in, bleek maar 500m lang dus waarom niet, stond er toch wel Policia zeker. We werden onmiddelijk in het Engels aangesproken en de vriendelijke agent vroeg waar we heen reden, ik antwoordde: "I'm folowing the GPS" , hij kwam even meekijken en zei dat we via de hoofdweg terug moesten en de volgende straat nemen. Dan maar zo gedaan
Donderdag 14/7
Via de Reichenpass naar Oostenrijk, bijna een hele dag snelweg en Bundesbahn op het programma om 's avonds aan te komen in hotel Krone, door menig clublid al bekend en voor ons was het ook het 2e jaar op rij dat we hier stopten.
Vrijdag 15/7
Nog een laatste controle van de motor, vooral het oliepeil en dan via de Elzas richting Luxemburg naar Belgiê, home sweet home.
