Na vele jaren het binnen- en buitenland verkend te hebben met een Suzuki GSX750F had ik vorige zomer beslist om onze relatie te verbreken en om mijn droommachine te kopen, een BMW met boxer. Mijn oog was gevallen op een R1150R, geboren in 2003, met slechts een 7000 km in de benen. Het was liefde op eerste gezicht.
Om mekaar nog wat beter te leren kennen, zijn we eind augustus naar de Franse Vogezen, een leuke speeltuin voor een R1150R, getrokken waar we al de bekende cols beklommen en afgedaald hebben (af en toe de scherpe kantjes van de middenbok afgeschuurd, waarschijnlijk een gekend fenomeen voor velen
).Maar op zondag 2 november sloeg, na al de jaren een foutloos parcours gereden te hebben, het noodlot toe. Voor een niet al te scherpe bocht ben ik onderuit gegaan. Wat de juiste oorzaak is, weet ik niet.
Volgens de vaststellingen van de polite heb ik de bocht niet ingezet, heb ik niet geremd en reed ik niet te snel (80-90km/u). Gewoon vooruit…
Heb ik een stuurfout gemaakt, was ik er even met mijn gedachten niet bij, een technisch probleem? Ik zal het waarschijnlijk nooit weten.
Wat ik wel nog weet, is dat ik een 15-tal meter verder in een 2 meter diepe gracht geland ben, met als gevolg een gebroken linkerenkel en linkerkuitbeen, alle ligamenten en kapsels van die enkel helemaal door en een gekneusde schouder.
Gelukkig droeg ik een volledig, volwaardig motopak. Volgens mijn orthopedist mocht ik mijn voet, zonder motolaars, zeker in die gracht gaan zoeken… Dus hiermee is nut van beschermende kledij weeral bewezen…
Mijn Beemer heeft het ongeval onwaarschijnlijk goed doorgestaan. Er is schade, maar uiteindelijk niet onoverkomelijk (Bart (Iron Gonzo), alvast bedankt voor het advies!)
Mijn eerste reactie na het ongeval was: “Nu hang ik mijn helm aan de haak”. Maar na het horen van het geroffel van mijn Beemer zijn hart, ben ik terug gesmolten. Je weet wel, die liefde…
Het motorrijden zit gewoon in mijn bloed.
Momenteel ben ik nog aan het revalideren, maar ik kan al terug stappen met één kruk, ik kan terug met de auto rijden, dus het gaat goed vooruit.
Mijn Beemer staat ondertussen in mijn garage, onder zijn dekentje en met zijn druppellader. Vanaf dat ik hem terug kan verzetten, begin ik aan zijn revalidatie.
Vandaag ben ik terug naar de plaats van het ongeval gaan kijken en begrijp ik waarom de ambulancier zei dat ik een serieuze beschermengel meehad...
Zo, dat is het. Jullie zien me zeker nog op één van de clubavonden, en hopelijk zo gauw mogelijk samen met mijn Beemer.